« پله پله تا ملاقات خدا »

خدا گم کرده !!

علی — Sat, 09 May 2009 05:02:13 GMT

مدتی است سکوت معناداری در وبکده ی پله پله تا ملاقات حکم فرماست .

پله ها ی نردبانم سست بود .

دستان خدای من بسته است . خدای من ضعیف است .

من میخاستم خدای واقعی رو پیدا کنم .

خدای قوی و دانا و مهرون و خوشگل .

اونی که خیلی دوست داشتنیه ،‌

من خدا گم کرده ام ..............!!!

ولی با این حال احساسش می کنم ، بهم آرامش میده ، آرومم میکنه !

آروم .......

گفتگو با خدا

علی — Sun, 23 Nov 2008 19:11:43 GMT

گفتم: خسته‌ام
گفتی: لاتقنطوا من رحمة الله
.:: از رحمت خدا نا امید نشید(زمر/53) ::.

گفتم: هیشکی نمی‌دونه تو دلم چی می‌گذره
گفتی: ان الله یحول بین المرء و قلبه
.:: خدا حائل هست بین انسان و قلبش! (انفال/24) ::.

گفتم: غیر از تو کسی رو ندارم
گفتی: نحن اقرب الیه من حبل الورید
.:: ما از رگ گردن به انسان نزدیک‌تریم (ق/16) ::.

گفتم: ولی انگار اصلا منو فراموش کردی!
گفتی: فاذکرونی اذکرکم
.:: منو یاد کنید تا یاد شما باشم (بقره/152) ::.

گفتم: تا کی باید صبر کرد؟
گفتی: و ما یدریک لعل الساعة تکون قریبا
.:: تو چه می‌دونی! شاید موعدش نزدیک باشه (احزاب/63) ::.

گفتم: تو بزرگی و نزدیکت برای منِ کوچیک خیلی دوره! تا اون موقع چیکار کنم؟
گفتی: واتبع ما یوحی الیک واصبر حتی یحکم الله
.:: کارایی که بهت گفتم انجام بده و صبر کن تا خدا خودش حکم کنه (یونس/109) ::.

گفتم: خیلی خونسردی! تو خدایی و صبور! من بنده‌ات هستم و ظرف صبرم کوچیک... یه اشاره‌ کنی تمومه!
گفتی: عسی ان تحبوا شیئا و هو شر لکم
.:: شاید چیزی که تو دوست داری، به صلاحت نباشه (بقره/216) ::.

گفتم: انا عبدک الضعیف الذلیل... اصلا چطور دلت میاد؟
گفتی: ان الله بالناس لرئوف رحیم
.:: خدا نسبت به همه‌ی مردم - نسبت به همه - مهربونه (بقره/143) ::.

گفتم: دلم گرفته
گفتی: بفضل الله و برحمته فبذلک فلیفرحوا
.:: (مردم به چی دلخوش کردن؟!) باید به فضل و رحمت خدا شاد باشن (یونس/58) ::.

گفتم: اصلا بی‌خیال! توکلت علی الله
گفتی: ان الله یحب المتوکلین
.:: خدا اونایی رو که توکل می‌کنن دوست داره (آل عمران/159) ::.

گفتم: خیلی چاکریم!
ولی این بار، انگار گفتی: حواست رو خوب جمع کن! یادت باشه که:

و من الناس من یعبد الله علی حرف فان اصابه خیر اطمأن به و ان اصابته فتنة انقلب علی وجهه خسر الدنیا و الآخره
.:: بعضی از مردم خدا رو فقط به زبون عبادت می‌کنن. اگه خیری بهشون برسه، امن و آرامش پیدا می‌کنن و اگه بلایی سرشون بیاد تا امتحان شن، رو گردون میشن. خودشون تو دنیا و آخرت ضرر می‌کنن (حج/11) ::.

گفتم:...
دیگه چیزی برای گفتن نداشتم.

منبع : http://kosar21.blogfa.com/

زمان

علی — Sat, 07 Jul 2007 18:24:00 GMT

شما هرروز ۱۴۴۰ دقيقه صرف می كنيد كه دريك هفته به بيش از۱۰۰۰۰ دقيقه ميرسد. پس بسيارثروتمند هستيد!

حالابه من بگوييد كه امروز وقت با ارزش خود راچگونه مي خواهيد بگذرانيد ؟

می خواهيد بخوابيد؟ درحدود۴۸۰ دقيقه طول مي كشد.

كارمی كنيد؟ ان هم تقريبآ ۴۸۰ دقيقه مي شود.

پس با بقيه چه می كنيد؟

تصوركنيد كه دقيقه ها دلار هستند. اگربهای تماشای تلويزيون۲۴۰ دلار باشد، آ‍‌‌يا باز هم بیست و چهار ساعت وقت خود را براي آن صرف می كنيد؟

اگرمجبورباشيد۱۲۰ دلاربراي كرايه ی دستگاه بپردازيد، آيا دوساعت بازی ويدئويی انجام ميدهيد؟

دقيقه ها برای شما بسياربا ارزش ترازپول است و موفقيت شما عمدتاً به برنامه ريزی برای صرف وقت بستگی دارد. دقيقه ها مانند آجرهای زندگی ساختمان شما هستند. هرچه راكه بخواهيد، با آن می سازيد، اما می توانيد آنها راهم بيهوده مصرف كنيد. پول هدررفته راهميشه می توان جبران كرد، اما دقيقه های تلف شده برای هميشه ازبين رفته اند.وقت خود رامانند پولتان تنظيم كنيد.
وقت خود را درمحدوده هايی كه دارای بيش ترين اولويت است، صرف كنيد.

زمانی براي خدا، زمانی برای خانواده تان، زمانی براي دوستانتان و زمانی برای كمك به ديگران بايد در ابتدای فهرست قرار بگيرند.
گاهی اين برنامه ريزی شامل تماشای تلويزيون، صحبت با دوستان يا حتی اتلاف وقت است.برای روزهی خود برنامه ريزی كنيد،حتی روزهاي بيكاری، به اين ترتيب آنچه را كه از همه مهم تراست، انجام دهيد و برای آنهايی كه دوستشان داريد، وقت بيش تری صرف كنيد.

يك دقيقه زمان داريد؟ پس يك ميليونر هستيد!

(بدون عنوان)

علی — Sat, 26 May 2007 18:14:00 GMT

گفتم به بلبلی که علاج فراق چیست ؟

از شاخ گل فتاد به خاک و طپید و مرد !!!

(بدون عنوان)

علی — Sat, 27 Jan 2007 13:00:00 GMT

خواب دیدم ، خواب اینکه مرده ام خواب دیدم خشته و افسرده ام

روی من خروارها از خاک بود وای قبر من چه وحشتناک بود

تا میان گور رفتم دل گرفت قبر کن سنگ لحد را گل گرفت

بالش زیر سرم از سنگ بود غرق وحشت بود قبرم تنگ بود

خشته بودم هیچکش یارم نشد زآن میان ، یک تن خریدارم نشد

هرکه آمد پیش ، حرفی راند و رفت سوره حمدی برایم خواند و رفت

نه شفیقی ، نه رفیقی ، نه کسی ترس بود و وحشت و دلواپسی

آمدند از راه ، نزدیک دو ملک تیره شد در پیش چشمانم فلک

یک ملک گفتا بگو نام تو چیست ؟ آن یکی گفتا بگو رب تو کیست ؟

ای سیه کار ، سیه دل ، بسته سر نام اربابان خود یک یک ببر

ما که ماموران حق داریم نک تو را سوی جهنم می بریم

دگر آنجا عذر خواهی دیر بود دست و پایم بسته در زنجیر بود

نا امید از هر کجا و دل فکار می کشیدندم به خفت سوی نار

ناگهان الطاف حق آغاز شد از جنان درهای رحمت باز شد

مردی آمد از تبار آسمان نور از پیشانیش تا کهکشان

بر سرش دستار سبزی بسته بود بر دلم مهرش عجب بنشته بود
از فدوم آن نگار مه جبین از جلال حضرت عشق آفرین

دو ملک سر را به زیر انداختند بال خود را فرش راهش ساختند

غرق حیرت داشتند این زمزمه آمده اینجا حسین فاطمه

سوی من آمد مرا شرمنده کرد مهربانانه به رویم خنده کرد

گفت آزادش کنید این بنده را خانه آبادش کنید این بنده را

این که اینجا این چنین تنها شده کام او با تربت ما وا شده

مادرش او را به عشقم زاده است گریه کرده بعد شیرش داده است

سینه چاک آل زهرا بوده است سینه اش را وقف هیئت کرده است

بارها بر من محبت کرده است چای ریز مجلس ما بوده است

اسم من راز و نیازش بوده است خاک من مهر نمازش بوده است

پرچم من را بدوشش می کشید پا برهنه در عزایم می دوید

اقتدا بر خواهرم زینب نمود گاه می شد صورتش بهرم کبود

تا که دنیا وده از من دم زده او غدای روضه ام را هم زده

حرمت ما را به دنیا پاس داشت ارتباط تنگ با عباس داشت

نذر عباسم به تن کرده کفن روز عاشورا سقای من

گریه کرده چون برای اکبرم با خود او را نزد زهرا می برم

هر چه باشد او برایم بنده است او بسوزد ، صاحبش شرمنده است

در مرامم نیست او تنها شود باعث خوشحالی اعدا شود

در قیامت عطر و بویش می دهم پیش مردم آبرویش می دهم

آنکه بالاتر به روز سرنوشت میشود همسایه من در بهشت

آری آری هر که پابست من است نامه اعمال او دست من است

غريب‌ترين

علی — Mon, 15 Jan 2007 09:38:00 GMT

السلام علیک یا اباعبدالله

محرم آمد ...

چند محرم در زندگی تجربه کردی ؟
چندتا شون رو فهمیدی ؟
چقدر امام ات رو می شناسی ؟
چه درس هایی از عاشورا از امام گرفتی ؟

آیا اون چیزایی رو که فهمیدی در زندگی به کار بردی ؟

محرم رفت ...

(بدون عنوان)

علی — Sun, 12 Nov 2006 12:47:00 GMT

چه کسم من چه کسم من که بسی وسوسه مندم

گه از آن سوی کشندم گه از این سوی کشندم

به کشاکش چو کمانم به کف گوش کشانم

قدر از بام در افتد چو در خانه ببندم

مگر استاره چرخم که ز برجی سوی برجی

به نحوسیش بگیرم به سعودیش بخندم

به سماء و به بروجش به هبوط و به عروجش

نفسی هم تک بادم نفسی من هلپندم

نفسی آتش سوزان نفس سیل گریزان

ز چه اصلم ز چه فصلم به چه بازار خرندم

نفسی فوق طباقم نفسی شام و عراقم

نفسی غرق فراقم نفسی راز تورندم

نفسی همره ماهم نفسی مست الاهم

نفسی یوسف چاهم نفسی جمله گزندم

نفسی رهزن و غولم نفسی تند و ملولم

نفسی زین دو برونم که بر آن بام بلندم

بزن ای مطرب قانون هوس لیلی و مجنون

که من از سلسله جستم وتد هوش بکندم

به خدا که نگریزی قدح مهر نریزی

چه شود ای شه خوبان که کنی گوش به پندم

هله ای اول و آخر بده آن باده ی فاخر

که شد این بزم منور به تو ای عشق پسندم

بده آن باده جانی ز خرابات معانی

که بدان ارزد چاکر که از آن باده دهندم

بپران ناطق جان را تو از این منطق رسمی

که نمی یابد میدان به گو حرف سمندم

زائر خانه ات

علی — Sun, 10 Sep 2006 14:34:00 GMT

نمی دانم که لایق بر تشرف بوده ام یا نه نمی دانم پشیمان از تخلف یوده ام یا نه

نمی دانم صفایی کردم اندر خانه ات یا نه نمی دانم بهایی داشت اشک و ناله ام یا نه

نمی دانم پر از تو خالی از خود گشته ام یا نه نمی دانم رها از خویش و از بیگانه ام یا نه

نمی دانم من آن مهمان خوبت بوده ام یا نه نمی دانم به فرمانت عمل بنموده ام یا نه

نمی دانم پر ز نورت کرده ای یا نه نمی دانم دعایم را اجابت کرده ای یا نه

نمی دانم که فردا یاز می آیم به سویت نمی دانم دگر حس می کنم آن عطر و بویت

نمی دانم اگر باز آمدم می بخشی ام باز نمی دانم مرا حس می کنی می بینیم باز

ولی می دانم این را تا ابد تا زنده هستم تو را پروردگار از جان و از دل می پرستم

پرواز

علی — Mon, 01 May 2006 13:53:00 GMT

آن مرغ خوش آواز چه زيباست به پرواز

مبهوت منم خيره دراو چشم و دهن باز

بر خاك منم بسته و در بند حصاري

در حسرت پرواز سر از پا هوس و آز

گر حسرت پرواز به دل ماند عجب نيست

مرغ قفسم نيست مرا لايق پرواز

آنقدر به آسمان نگاه کردم که فراموش کردم زمين زير پایم هميشه هموار نيست.پستی و بلنديهایش زمينم زد.

يادم رفته بود زمين و زمينی مثل آسمانيها نيستند.آسمانی که ابرهایش هم از زمين می آيند.همان ابرهايی که تيره اش ميسازند ؛ اما آسمان با بهترين شکل بخشش، ابرها رابه زمين بر ميگرداند.

من يک زمينيم با رویای آسمان در دلم.من يک زمينی مدعی آسمانی بودنم.

من يک زمينيم ؛ يک موجود خاکی که حتی قدرت درک بخشش آسمان را ندارد.

من يک زمينی زمين خورده ام که فقط آسمان را نگاه کرد و هرگز نفهميد آسمان چيست ؟ آسمان چه کرد؟ آسمان کی ابرييست؟ آسمان چگونه بخشيد؟

من فقط پوشالی از ادعاهای آسمانی تو خاليم ؛ من يک زمينيم.

اما...اما...خدايم...خدای زمين و آسمان است.

گمشده ام، در اين عالم خداست.می خواهم عمر يك بار مصرف خود را براي يافتن او صرف كنم.

می خواهم پرواز کنم به سوی آسمان ؛ دل به اوج بسپارم و فرصت پروازی را به پرنده‌ي جان تسلیم نمایم.

که ذات انسان در فرا رفتن است که ظهور مي‌يابد، نه در فرو ماندن.

پرنده ای که آرزوی آسمان پهناور را دارد، و بانگ رحیل را مکرر می شنود ؛ اما بر یکی از بالهایش وزنه ای را دارد که سنگینی آن پرواز او را ناموزون ساخته و همواره باید در سطوح پایین پرواز کند، نه پرواز دلخواه را دارد و نه توان حمل وزنه را.

آری پرنده باید وزنه ها را از بالهایش باز کند و آن را رها کند تا در زمین فرو رود و در خاک بماند و خود رها و آزاد از هر نوع سنگینی و وابستگی به اوج پرواز کند.

مثل آن وزنه، گناهان ما می باشد که مانع پرواز مرغ دل تا اوج آسمان بندگی می شود و پر پرواز ما را از بین می برد.

تولدی ديگر

علی — Tue, 04 Apr 2006 14:21:00 GMT

صدايي نيست،جز صداي قطره هاي شفاف باران كه بر سنگفرش بي قراريهاي دلم تلنگر مي زند.

من مي خواهم با سه ضربه ايمان، عشق و احساس چهار ديواري اين سكوت را بشكنم.

و تا انتهاي خوبي سفر كنم كه مي دانم خانه خوبي ارتفاعش به خدا مي رسد و آن بالاها پنجرهایش رو به صفا باز مي شود كه هر چه مهرباني هست از باغچه صفا مي رويد.

مي خواهم ياد بگيرم كه با قلم صداقت بر دفتر روزگار بنويسم و هر چه خط فاصله بين من و خدا هست پاك كنم.

چرک تنهايی تا کران هفت آسمان غرق شد.گوهرش ميخانه وار لمسمم می کند.به محراب آغوشش می روم.

حقيقت با من است، پس هفده مرتبه زمزمه می کنم.عـاشـقـت نـيـسـتـم !!

این کششی است فرارتر از عشق، آهی عمیق تر از قعر هستی، تبسمی زیباتر از نور، اشکی داغ تر از شرم.

چشمانم را باز کردم.زمين مي افتد و فرو مي رود، سيراب از آب و هواي تازه، سيراب از نور و عشق و مهر.

پوستش کشيده مي شود و پوسته زمين را مي ترکاند.متولد مي شود به درد.نگاهش به آسمان است و نيازش مهرباني.

100درصد CPU مشغوله و هرProcess جستجویی که وارد می شود در صف انتظار، Waiting می خورد.

آری، من متولد شدم.

خدايا از وسعت بی قراری رهايم ساختی.چقدر بخشنده ای ! سرشار از مهر ! چقدر بی توقعی !

اکنون چنان سرمستم که نمی دانم چگونه شروع کنم و چه کار کنم......

امروز، روز تولد آفتاب است.تولد زندگی، تولد عشق، تولد تو ای انسان ضعیف، رها شو، صدا شو ! و فرياد بزن: دوستت دارم، پس هستم.

تبلور غم را با فروغ خواهش متوقف کن.

خدايا ! آرامشی روحانی به من عطا فرما تا بيشتر بخوانمت.

هفت مرتبه نام او را در دل می آورم و به او پناه می برم، پس اضطراب، دیگر مفهومی ندارد.

انسان همواره در زندگی خود را می پوشاند، همواره در زیر نمودی که به چشم دیگران می آید پنهان است.تنها جایی که غالبا نقابی را که در سراسر عمر بر چهره دارد پس می زند، بستر مرگ است.

در این جاست که فرصت عزیزی به دست می آید، تا چهره حقیقی هر کس را خوب ببینی، به ویژه مرگ!

آدمی بوی مرگ را که می شنود صمیمی می شود.بر بستر احتضار، هر کس "خودش" است.

وحشت مرگ چنان او را سراسیمه می سازد که مجال تظاهری نمی یابد، حادثه چنان بزرگ است که دیگران همه کوچک می شوند.

روح وحشت زده از نهانگاهی که یک عمر به مصلحتی در آن از انظار پنهان شده بود برهنه بیرون می آید.مرگ، در این نهانخانه را زده است.

مردن نیز خود هنری است و همچون هر هنری باید آن را آموخت.

نمایشی سخت زیبا و عمیق، تماشایی ترین صحنه زندگی.

بسیار کم اند مردانی که زیبا مرده اند.بی شک آنهایی که می دانند چگونه باید مرد، می دانسته اند که چگونه باید زیست.

برای کسانی که زندگی کردن تنها دم بر آوردن نیست، جان دادن نیز تنها دم بر نیاوردن نیست، خود یک کار است، کاری بزرگ همچون زندگی.

مردن های بزرگ نیز همه بر یک گونه نیست.هر کس آنچنان می میرد که که زندگی می کند، آنچنان می میرد که هست.