خواب دیدم ، خواب اینکه  مرده ام                         خواب دیدم خشته و افسرده ام

روی من خروارها از خاک بود                                وای قبر من چه وحشتناک بود

تا میان گور رفتم دل گرفت                                   قبر کن سنگ لحد را گل گرفت

بالش زیر سرم از سنگ بود                                  غرق وحشت بود قبرم تنگ بود

خشته بودم هیچکش یارم نشد                             زآن میان ، یک تن خریدارم نشد

هرکه آمد پیش ، حرفی راند و رفت                        سوره حمدی برایم خواند و رفت                  

نه شفیقی ، نه رفیقی ، نه کسی                         ترس بود و وحشت و دلواپسی

آمدند از راه ، نزدیک دو ملک                                  تیره شد در پیش چشمانم فلک

یک ملک گفتا بگو نام تو چیست ؟                           آن یکی گفتا بگو رب تو کیست ؟

ای سیه کار ، سیه دل ، بسته سر                        نام اربابان خود یک یک ببر

ما که ماموران حق داریم                                      نک تو را سوی جهنم می بریم

دگر آنجا عذر خواهی دیر بود                                 دست و پایم بسته در زنجیر بود

نا امید از هر کجا و دل فکار                                   می کشیدندم به خفت سوی نار

ناگهان الطاف حق آغاز شد                                   از جنان درهای رحمت باز شد

مردی آمد از تبار آسمان                                       نور از پیشانیش تا کهکشان

بر سرش دستار سبزی بسته بود                           بر دلم مهرش عجب بنشته بود
از فدوم آن نگار مه جبین                                      از جلال حضرت عشق آفرین

دو ملک سر را به زیر انداختند                                بال خود را فرش راهش ساختند

غرق حیرت داشتند این زمزمه                               آمده اینجا حسین فاطمه

سوی من آمد مرا شرمنده کرد                              مهربانانه به رویم خنده کرد

گفت آزادش کنید این بنده را                                 خانه آبادش کنید این بنده را

این که اینجا این چنین تنها شده                            کام او با تربت ما وا شده

مادرش او را به عشقم زاده است                          گریه کرده بعد شیرش داده است

سینه چاک آل زهرا بوده است                            سینه اش را وقف هیئت کرده است

بارها بر من محبت کرده است                             چای ریز مجلس ما بوده است

اسم من راز و نیازش بوده است                           خاک من مهر نمازش بوده است

پرچم من را بدوشش می کشید                            پا برهنه در عزایم می دوید

اقتدا بر خواهرم زینب نمود                                   گاه می شد صورتش بهرم کبود

تا که دنیا وده از من دم زده                                  او غدای روضه ام را هم زده

حرمت ما را به دنیا پاس داشت                             ارتباط تنگ با عباس داشت

نذر عباسم به تن کرده کفن                                  روز عاشورا سقای من

گریه کرده چون برای اکبرم                                   با خود او را نزد زهرا می برم

هر چه باشد او برایم بنده است                           او بسوزد ، صاحبش شرمنده است

در مرامم نیست او تنها شود                                 باعث خوشحالی اعدا شود

در قیامت عطر و بویش می دهم                            پیش مردم آبرویش می دهم

آنکه بالاتر به روز سرنوشت                                   میشود همسایه من در بهشت

آری آری هر که پابست من است                           نامه اعمال او دست من است