مدتی است سکوت معناداری در وبکده ی پله پله تا ملاقات حکم فرماست .

پله ها ی نردبانم سست بود .

دستان خدای من بسته است . خدای من ضعیف است .

من میخاستم خدای واقعی رو پیدا کنم .

خدای قوی و دانا و مهرون و خوشگل .

اونی که خیلی دوست داشتنیه ،‌

من خدا گم کرده ام ..............!!!

ولی با این حال احساسش می کنم ، بهم آرامش میده ، آرومم میکنه !

آروم .......

گفتم: خسته‌ام    
گفتی: لاتقنطوا من رحمة الله
     .:: از رحمت خدا نا امید نشید(زمر/53) ::.

گفتم: هیشکی نمی‌دونه تو دلم چی می‌گذره
گفتی: ان الله یحول بین المرء و قلبه
     .:: خدا حائل هست بین انسان و قلبش! (انفال/24) ::.

گفتم: غیر از تو کسی رو ندارم
گفتی: نحن اقرب الیه من حبل الورید
     .:: ما از رگ گردن به انسان نزدیک‌تریم (ق/16) ::.

گفتم: ولی انگار اصلا منو فراموش کردی!
گفتی: فاذکرونی اذکرکم
     .:: منو یاد کنید تا یاد شما باشم (بقره/152) ::.

گفتم: تا کی باید صبر کرد؟
گفتی: و ما یدریک لعل الساعة تکون قریبا
     .:: تو چه می‌دونی! شاید موعدش نزدیک باشه (احزاب/63) ::.

گفتم: تو بزرگی و نزدیکت برای منِ کوچیک خیلی دوره! تا اون موقع چیکار کنم؟  
گفتی: واتبع ما یوحی الیک واصبر حتی یحکم الله
     .:: کارایی که بهت گفتم انجام بده و صبر کن تا خدا خودش حکم کنه (یونس/109) ::.

گفتم: خیلی خونسردی! تو خدایی و صبور! من بنده‌ات هستم و ظرف صبرم کوچیک... یه اشاره‌ کنی تمومه!
گفتی: عسی ان تحبوا شیئا و هو شر لکم
     .:: شاید چیزی که تو دوست داری، به صلاحت نباشه (بقره/216) ::.

گفتم: انا عبدک الضعیف الذلیل...  اصلا چطور دلت میاد؟   
گفتی: ان الله بالناس لرئوف رحیم
     .:: خدا نسبت به همه‌ی مردم - نسبت به همه - مهربونه (بقره/143) ::.

گفتم: دلم گرفته   
گفتی: بفضل الله و برحمته فبذلک فلیفرحوا
     .:: (مردم به چی دلخوش کردن؟!) باید به فضل و رحمت خدا  شاد باشن (یونس/58) ::.

گفتم: اصلا بی‌خیال! توکلت علی الله   
گفتی: ان الله یحب المتوکلین
     .:: خدا اونایی رو که توکل می‌کنن دوست داره (آل عمران/159) ::.

گفتم: خیلی چاکریم!   
ولی این بار، انگار گفتی: حواست رو خوب جمع کن! یادت باشه که:

و من الناس من یعبد الله علی حرف فان اصابه خیر اطمأن به و ان اصابته فتنة انقلب علی وجهه خسر الدنیا و الآخره
.:: بعضی از مردم خدا رو فقط به زبون عبادت می‌کنن. اگه خیری بهشون برسه، امن و آرامش پیدا می‌کنن و اگه بلایی سرشون بیاد تا امتحان شن، رو گردون میشن. خودشون تو دنیا و آخرت ضرر می‌کنن (حج/11) ::.

گفتم:...
دیگه چیزی برای گفتن نداشتم.

منبع : http://kosar21.blogfa.com/

شما هرروز ۱۴۴۰ دقيقه صرف می كنيد كه دريك هفته به بيش از۱۰۰۰۰ دقيقه ميرسد. پس بسيارثروتمند هستيد!

حالابه من بگوييد كه امروز وقت با ارزش خود راچگونه مي خواهيد بگذرانيد ؟

می خواهيد بخوابيد؟ درحدود۴۸۰ دقيقه طول مي كشد.

كارمی كنيد؟ ان هم تقريبآ ۴۸۰ دقيقه مي شود.

پس با بقيه چه می كنيد؟

تصوركنيد كه دقيقه ها دلار هستند. اگربهای تماشای تلويزيون۲۴۰ دلار باشد، آ‍‌‌يا باز هم بیست و چهار ساعت وقت خود را براي آن صرف می كنيد؟

اگرمجبورباشيد۱۲۰ دلاربراي كرايه ی دستگاه بپردازيد، آيا دوساعت بازی ويدئويی انجام ميدهيد؟

دقيقه ها برای شما بسياربا ارزش ترازپول است و موفقيت شما عمدتاً به برنامه ريزی برای صرف وقت بستگی دارد. دقيقه ها مانند آجرهای زندگی ساختمان شما هستند. هرچه راكه بخواهيد، با آن می سازيد، اما می توانيد آنها راهم بيهوده مصرف كنيد. پول هدررفته راهميشه می توان جبران كرد، اما دقيقه های تلف شده برای هميشه ازبين رفته اند.وقت خود رامانند پولتان تنظيم كنيد.
وقت خود را درمحدوده هايی كه دارای بيش ترين اولويت است، صرف كنيد.

زمانی براي خدا، زمانی برای خانواده تان، زمانی براي دوستانتان و زمانی برای كمك به ديگران بايد در ابتدای فهرست قرار بگيرند.
گاهی اين برنامه ريزی شامل تماشای تلويزيون، صحبت با دوستان يا حتی اتلاف وقت است.برای روزهی خود برنامه ريزی كنيد،حتی روزهاي بيكاری، به اين ترتيب آنچه را كه از همه مهم تراست، انجام دهيد و برای آنهايی كه دوستشان داريد، وقت بيش تری صرف  كنيد.

يك دقيقه زمان داريد؟  پس يك ميليونر هستيد!

گفتم به بلبلی که علاج فراق چیست ؟

از شاخ گل فتاد به خاک و طپید و مرد !!!

خواب دیدم ، خواب اینکه  مرده ام                         خواب دیدم خشته و افسرده ام

روی من خروارها از خاک بود                                وای قبر من چه وحشتناک بود

تا میان گور رفتم دل گرفت                                   قبر کن سنگ لحد را گل گرفت

بالش زیر سرم از سنگ بود                                  غرق وحشت بود قبرم تنگ بود

خشته بودم هیچکش یارم نشد                             زآن میان ، یک تن خریدارم نشد

هرکه آمد پیش ، حرفی راند و رفت                        سوره حمدی برایم خواند و رفت                  

نه شفیقی ، نه رفیقی ، نه کسی                         ترس بود و وحشت و دلواپسی

آمدند از راه ، نزدیک دو ملک                                  تیره شد در پیش چشمانم فلک

یک ملک گفتا بگو نام تو چیست ؟                           آن یکی گفتا بگو رب تو کیست ؟

ای سیه کار ، سیه دل ، بسته سر                        نام اربابان خود یک یک ببر

ما که ماموران حق داریم                                      نک تو را سوی جهنم می بریم

دگر آنجا عذر خواهی دیر بود                                 دست و پایم بسته در زنجیر بود

نا امید از هر کجا و دل فکار                                   می کشیدندم به خفت سوی نار

ناگهان الطاف حق آغاز شد                                   از جنان درهای رحمت باز شد

مردی آمد از تبار آسمان                                       نور از پیشانیش تا کهکشان

بر سرش دستار سبزی بسته بود                           بر دلم مهرش عجب بنشته بود
از فدوم آن نگار مه جبین                                      از جلال حضرت عشق آفرین

دو ملک سر را به زیر انداختند                                بال خود را فرش راهش ساختند

غرق حیرت داشتند این زمزمه                               آمده اینجا حسین فاطمه

سوی من آمد مرا شرمنده کرد                              مهربانانه به رویم خنده کرد

گفت آزادش کنید این بنده را                                 خانه آبادش کنید این بنده را

این که اینجا این چنین تنها شده                            کام او با تربت ما وا شده

مادرش او را به عشقم زاده است                          گریه کرده بعد شیرش داده است

سینه چاک آل زهرا بوده است                            سینه اش را وقف هیئت کرده است

بارها بر من محبت کرده است                             چای ریز مجلس ما بوده است

اسم من راز و نیازش بوده است                           خاک من مهر نمازش بوده است

پرچم من را بدوشش می کشید                            پا برهنه در عزایم می دوید

اقتدا بر خواهرم زینب نمود                                   گاه می شد صورتش بهرم کبود

تا که دنیا وده از من دم زده                                  او غدای روضه ام را هم زده

حرمت ما را به دنیا پاس داشت                             ارتباط تنگ با عباس داشت

نذر عباسم به تن کرده کفن                                  روز عاشورا سقای من

گریه کرده چون برای اکبرم                                   با خود او را نزد زهرا می برم

هر چه باشد او برایم بنده است                           او بسوزد ، صاحبش شرمنده است

در مرامم نیست او تنها شود                                 باعث خوشحالی اعدا شود

در قیامت عطر و بویش می دهم                            پیش مردم آبرویش می دهم

آنکه بالاتر به روز سرنوشت                                   میشود همسایه من در بهشت

آری آری هر که پابست من است                           نامه اعمال او دست من است                    

السلام علیک یا اباعبدالله

محرم آمد ...

چند محرم در زندگی تجربه کردی ؟
چندتا شون رو فهمیدی ؟
چقدر امام ات رو می شناسی ؟
چه درس هایی از عاشورا از امام گرفتی ؟

آیا اون چیزایی رو که فهمیدی در زندگی به کار بردی ؟

محرم رفت ...

چه کسم من چه کسم من که بسی وسوسه مندم

گه از آن سوی کشندم گه از این سوی کشندم

به کشاکش چو کمانم به کف گوش کشانم

قدر از بام در افتد چو در خانه ببندم

مگر استاره چرخم که ز برجی سوی برجی

به نحوسیش بگیرم به سعودیش بخندم

به سماء و به بروجش به هبوط و به عروجش

نفسی هم تک بادم نفسی من هلپندم

نفسی آتش سوزان نفس سیل گریزان

ز چه اصلم ز چه فصلم به چه بازار خرندم

نفسی فوق طباقم نفسی شام و عراقم

نفسی غرق فراقم نفسی راز تورندم

نفسی همره ماهم نفسی مست الاهم

نفسی یوسف چاهم نفسی جمله گزندم

نفسی رهزن و غولم نفسی تند و ملولم

نفسی زین دو برونم که بر آن بام بلندم

بزن ای مطرب قانون هوس لیلی و مجنون

که من از سلسله جستم وتد هوش بکندم

به خدا که نگریزی قدح مهر نریزی

چه شود ای شه خوبان که کنی گوش به پندم

هله ای اول و آخر بده آن باده ی فاخر

که شد این بزم منور به تو ای عشق پسندم

بده آن باده جانی ز خرابات معانی

که بدان ارزد چاکر که از آن باده دهندم

بپران ناطق جان را تو از این منطق رسمی

که نمی یابد میدان به گو حرف سمندم

نمی دانم که لایق بر تشرف بوده ام یا نه                  نمی دانم پشیمان از تخلف یوده ام یا نه

نمی دانم صفایی کردم اندر خانه ات یا نه                  نمی دانم بهایی داشت اشک و ناله ام یا نه

نمی دانم پر از تو خالی از خود گشته ام یا نه            نمی دانم رها از خویش و از بیگانه ام یا نه

نمی دانم من آن مهمان خوبت بوده ام یا نه               نمی دانم به فرمانت عمل بنموده ام یا نه

نمی دانم پر ز نورت کرده ای یا نه                            نمی دانم دعایم را اجابت کرده ای یا نه

نمی دانم که فردا یاز می آیم به سویت                     نمی دانم دگر حس می کنم آن عطر و بویت

نمی دانم اگر باز آمدم می بخشی ام باز                  نمی دانم مرا حس می کنی می بینیم باز   

ولی می دانم این را تا ابد تا زنده هستم                   تو را پروردگار از جان و از دل می پرستم

آن مرغ خوش آواز چه زيباست به پرواز

مبهوت منم خيره دراو چشم و دهن باز

بر خاك منم بسته و در بند حصاري

در حسرت پرواز سر از پا هوس و آز

گر حسرت پرواز به دل ماند عجب نيست

مرغ قفسم نيست مرا لايق پرواز

آنقدر به آسمان نگاه کردم که فراموش کردم زمين زير پایم هميشه هموار نيست.پستی و بلنديهایش زمينم زد.

يادم رفته بود زمين و زمينی مثل آسمانيها نيستند.آسمانی که ابرهایش هم از زمين می آيند.همان ابرهايی که تيره اش ميسازند ؛ اما آسمان با بهترين شکل بخشش، ابرها رابه زمين بر ميگرداند.

من يک زمينيم با رویای آسمان در دلم.من يک زمينی مدعی آسمانی بودنم.

من يک زمينيم ؛ يک موجود خاکی که حتی قدرت درک بخشش آسمان را ندارد.

من يک زمينی زمين خورده ام که فقط آسمان را نگاه کرد و هرگز نفهميد آسمان چيست ؟ آسمان چه کرد؟ آسمان کی ابرييست؟ آسمان چگونه بخشيد؟

من فقط پوشالی از ادعاهای آسمانی تو خاليم ؛ من يک زمينيم.

اما...اما...خدايم...خدای زمين و آسمان است.

گمشده ام، در اين عالم خداست.می خواهم عمر يك بار مصرف خود را براي يافتن او صرف كنم.

می خواهم پرواز کنم به سوی آسمان ؛ دل به اوج بسپارم و فرصت پروازی را به پرنده‌ي جان تسلیم نمایم.

که ذات انسان در فرا رفتن است که ظهور مي‌يابد، نه در فرو ماندن.

پرنده ای که آرزوی آسمان پهناور را دارد، و بانگ رحیل را مکرر می شنود ؛ اما بر یکی از بالهایش وزنه ای را دارد که سنگینی آن پرواز او را ناموزون ساخته و همواره باید در سطوح پایین پرواز کند، نه پرواز دلخواه را دارد و نه توان حمل وزنه را.

آری پرنده باید وزنه ها را از بالهایش باز کند و آن را رها کند تا در زمین فرو رود و در خاک بماند و خود رها و آزاد از هر نوع سنگینی و وابستگی به اوج پرواز کند.

مثل آن وزنه، گناهان ما می باشد که مانع پرواز مرغ دل تا اوج آسمان بندگی می شود و پر پرواز ما را از بین می برد.

صدايي نيست،جز صداي قطره هاي شفاف باران كه بر سنگفرش بي قراريهاي دلم تلنگر مي زند.

من مي خواهم با سه ضربه ايمان، عشق و احساس چهار ديواري اين سكوت را بشكنم.

و تا انتهاي خوبي سفر كنم كه مي دانم خانه خوبي ارتفاعش به خدا مي رسد و آن بالاها پنجرهایش رو به صفا باز مي شود كه هر چه مهرباني هست از باغچه صفا مي رويد.

مي خواهم ياد بگيرم كه با قلم صداقت بر دفتر روزگار بنويسم و هر چه خط فاصله بين من و خدا هست پاك كنم.

چرک تنهايی تا کران هفت آسمان غرق شد.گوهرش ميخانه وار لمسمم می کند.به محراب آغوشش می روم.

حقيقت با من است، پس هفده مرتبه زمزمه می کنم.عـاشـقـت نـيـسـتـم !!

این کششی است فرارتر از عشق، آهی عمیق تر از قعر هستی، تبسمی زیباتر از نور، اشکی داغ تر از شرم.

چشمانم را باز کردم.زمين مي افتد و فرو مي رود، سيراب از آب و هواي تازه، سيراب از نور و عشق و مهر.

پوستش کشيده مي شود و پوسته زمين را مي ترکاند.متولد مي شود به درد.نگاهش به آسمان است و نيازش مهرباني.

100درصد CPU مشغوله و هرProcess جستجویی که وارد می شود در صف انتظار، Waiting می خورد.

آری، من متولد شدم.

خدايا از وسعت بی قراری رهايم ساختی.چقدر بخشنده ای ! سرشار از مهر ! چقدر بی توقعی !

اکنون چنان سرمستم که نمی دانم چگونه شروع کنم و چه کار کنم......

امروز، روز تولد آفتاب است.تولد زندگی، تولد عشق، تولد تو ای انسان ضعیف، رها شو، صدا شو ! و فرياد بزن: دوستت دارم، پس هستم.

تبلور غم را با فروغ خواهش متوقف کن.

خدايا ! آرامشی روحانی به من عطا فرما تا بيشتر بخوانمت.

هفت مرتبه نام او را در دل می آورم و به او پناه می برم، پس اضطراب، دیگر مفهومی ندارد.

انسان همواره در زندگی خود را می پوشاند، همواره در زیر نمودی که به چشم دیگران می آید پنهان است.تنها جایی که غالبا نقابی را که در سراسر عمر بر چهره دارد پس می زند، بستر مرگ است.

در این جاست که فرصت عزیزی به دست می آید، تا چهره حقیقی هر کس را خوب ببینی،  به ویژه مرگ!

آدمی بوی مرگ را که می شنود صمیمی می شود.بر بستر احتضار، هر کس "خودش" است.

وحشت مرگ چنان او را سراسیمه می سازد که مجال تظاهری نمی یابد، حادثه چنان بزرگ است که دیگران همه کوچک می شوند.

روح وحشت زده از نهانگاهی که یک عمر به مصلحتی در آن از انظار پنهان شده بود برهنه بیرون می آید.مرگ، در این نهانخانه را زده است.

مردن نیز خود هنری است و همچون هر هنری باید آن را آموخت.

نمایشی سخت زیبا و عمیق، تماشایی ترین صحنه زندگی.

بسیار کم اند مردانی که زیبا مرده اند.بی شک آنهایی که می دانند چگونه باید مرد، می دانسته اند که چگونه باید زیست.

برای کسانی که زندگی کردن تنها دم بر آوردن نیست، جان دادن نیز تنها دم بر نیاوردن نیست، خود یک کار است، کاری بزرگ همچون زندگی.

مردن های بزرگ نیز همه بر یک گونه نیست.هر کس آنچنان می میرد که که زندگی می کند، آنچنان می میرد که هست.

اولی

گفتم: که هستی و از کدام نسلی؟     گفت: آزاده ای از مکتب حسین
گفتم: نامت چیست؟                               گفت: نام مهم نیست.
گفتم: پس چه چیز مهم است؟                      گفت: انجام تکالیف و رضای محبوب.
گفتم: کدام تکلیف؟                                     گفت: آن که غایت هستی است.
گفتم: غایت هستی چیست؟                            گفت: ذبح نفس و خودسازی.
گفتم: اعتکاف و گوشه نشینی؟               گفت: هرگز! مقصود جهاد در دو جبهه است.
گفتم: از فرهنگ بگو.                    گفت: آیینه تمام نمای تعالی و رشد یک ملت.
گفتم: فرهنگ ایرانی یا اسلامی؟         گفت: امتزاج نار و نور.
گفتم: از شیخ اشراق چه می دانی؟     گفت: آواز پر جبرییلش را شنیده ام.
گفتم: جلال آل احمد را می شناسی؟              گفت: در غربزدگی شناختمش و خسی در میقاتش مرا به میقات برد.
گفتم: از فرهنگ غرب بگو!                      گفت: معنویت زدایی, ابتذال و فساد.
گفتم: علم و تکنولوزی چطور؟            گفت: همه در خدمت مادیت انسان.
گفتم: در آنجا انسان چگونه است؟           گفت: همه چیز دارد الا خدا.
گفتم: پس خدای مسیح کجاست؟                    گفت: با دستان انسان در کلیسا محبوس شده
گفتم: یعنی چه؟                           گفت: خدا در غرب فقط روزهای یکشنبه و برای ساعتی ظهور می کند!
گفتم: از قبل از انقلاب چه میدانی؟   گفت: می گویند رفاه بود اما حجب و حیا مرده بود.
گفتم: می گویند مردم آزاد بودند.   گفت: آری آزاد از دین و گرفتار در بند شهوات.
گفتم: از انقلاب بگو.                       گفت: عرصه آزمون عظیم الهی.
گفتم: با مادیات مخالفی؟          گفت: با مادیات پرستی مخالفم با تکاثر, تجمل و تفاخر.
گفتم: از جنگ بگو؟                           گفت: دانشگاه غیرت و شجاعت و ایثار و شهادت.
گفنم: از جبهه بگو.                              گفت: بیشه شیران روز و زاهدان شب.
گفتم: از خودت بگو.                             گفت: چیزی ندارم.
گفتم : کجا جانباز شدی؟                 گفت: دستانم را به فرات سپردم و پایم را به شلمچه.
گفتم: و چشمت را؟                                    گفت: در قله های بلند قلاویزان هنوز دیده بانی می کند.
گفتم: وقت آن نیامده که استراحت کنی؟  گفت: ما زنده بر آنیم که آرام نگیریم!
گفتم: هدفت در زندگی چیست؟             گفت: خدمت.
گفتم: به چه کسی؟                           گفت: به اسلام و مردم.
گفتم: چگونه؟                               گفت: با حضورم و با فکر و اندیشه ام.
گفتم: از ازدواج بگو.                    گفت: مسیر تکامل است.
گفتم: از خانواده.                        گفت: کانون صفا و صمیمیت.
گفتم: پدر.مادر.                        گفت: سرچشمه های عشق و عاطفه.
گفتم: از هنر بگو.                    گفت: شبنمی از جمال الهی.
گفتم: برترین هنر کدام است؟       گفت: چگونه زیستن و چگونه مردن.
گفتم: از ورزش بگو.                  گفت: باید تجلی گاه ارزش باشد.
گفتم: در غرب چگونه است؟           گفت: مرکب راهواری برای سیاست, تبلیغات و اغفال جوانان.
گفتم: بزرگترین آرزویت چیست؟        گفت: هجرت.
گفتم: از کجا به کجا؟                         گفت: از خود به خدا.
گفتم: هدفت؟                                   گفت: وصال.
گفتم: تا کی؟                                 گفت تا ابد.

دومی

گفتم: که هستی و از کدام نسلی؟       گفت: جوانی از نسل آزاد!
گفتم: اسمت چیست؟                            گفت: تو شناسنامه حسین, اما مایکل صدام می کنند.
گفتم: چرا مایکل؟                                 گفت: دوست دارم، جدیده، امروزیه
گفتم: نام حسین را کی برات انتخاب کرده؟     گفت: مادر بزرگم، خیلی پیره.
گفتم: نام حسین تو را به یاد چه چیزی می اندازد؟          گفت: گریه و زاری و دو روز تعطیلی!
گفتم: حقیقت حسین همین است ؟ پس چرا سیاه پوشیدی؟!     گفت: دوستانم همه سیاه پوشیدن!
گفتم: چطور عزاداری می کنید؟                                         گفت: من ارگ می زنم!
گفتم: از اسلام چی می دونی؟                                               گفت: چیزایی مثل مسجد و روضه و گریه
گفتم: نشانه اسلامت چیست؟                                                 گفت: تو شناسنامه ام با خط زیبایی نوشتن.
گفتم: مذهب چی؟                                                           گفت: یعنی چی، مسلمونم دیگه!
گفتم: از فرهنگ چی می دونی؟                                     گفت: منظورت آثار باستانیه!
گفتم: و خیلی چیزای دیگه!                                     گفت: فرهنگ ما خیلی قدیمیه.ما چیزای جدیدی می خواهیم.
گفتم: چه چیزهای جدیده؟                                  گفت: رمانهای عشقی, جاز و رپ....
گفتم: جلال آل احمد کیست؟                        گفت: نمی دانم شاید یکی از میادین میوه فروشی در تهران.
گفتم: از فرهنگ غرب چی می دونی؟       گفت: خیلی چیزها، آزادی روابط دختر و پسر و مد  لباس و مو.
گفتم: دیگه چی؟                               گفت: فیلمهای جذاب، شوهای خارجی و محبت به حیوانات.
گفتم: علم و تکنولوژی چی؟                گفت: با پول میشه تکنولوژی را خرید اما عشق رو نه!
گفتم: از قیل از انقلاب چی می دونی؟      گفت: می گن مردم تو رفاه کامل بودن!
گفتم: چه کسانی اینها رو می گن ؟           گفت: بابام، مامانم، دایی هام، همه...!
گفتم: دیگه چی می گن؟                          گفت: می گن مردم خیلی آزاد بودن!
گفتم: دیگه چی می گن؟                             گفت: از جنسهای آمریکایی، از خود آمریکایی ها و محبتهایشان!
گفتم: از کاپیتولاسیون، مستشارهای نظامی چی؟    گفت: برای خدمت کردن به ما اومده بودن!
گفتم: از فسادها , مشروب فروشیها...چی؟            گفت: فساد یعنی چی، مردم آزاد بودن!!
گفتم: از شکنجه ها, اعدامها, تبعیدها چی؟         گفت: خیلی هاش دروغه, اگر هم بوده برای کسب قدرت بوده.
گفتم: از انقلاب چی می دونی؟                   گفت: منظورت میدون انقلابه، نوار و عکس جدید، از اونجا می گیرم.
گفتم: از جنگ، شهدا چی؟                    گفت: شلوغی، ویرانی، کشتار
گفتم: از رزمندگان چی می دونی؟      گفت: می گن جزوات کنکورش عالیه!
گفتم: حرفت تو زندگی چیه؟                گفت: این دو روز دنیا را باید عشق کنیم، باید خوش بگذره.
گفتم: چه وقت به آدم خوش می گذره؟        گفت: وقتی آدم آزاد باشه!
گفتم: آزادی یعنی چی؟                              گفت: یعنی اینکه من هر کاری که عشقم کشید انجام بدم!
گفتم: هر کاری حتی قتل و تجاوز؟                    گفت: البته کمتر پیش میاد ولی ممکنه!
گفتم: چرا گفتی دو روز دنیا؟                              گفت: خب هر چی هست تو همین دو روزه دیگه.
گفتم: پس آخرت چی؟                                         گفت: کی اومده از اونجا!
گفتم: نظرت در مورد ازدواج چیه؟                           گفت: نیازی نیست خودم رو زندانی کنم همه چیز فراهمه!

گفتم: چرا زندانی؟                                       گفت: خوب آدم محدود میشه، ولی بعد از چهل سالگی بد نیست!
گفتم: در مورد خانواده، پدر، مادر چی میگی؟        گفت: فقط تا هیجده سالگی!
گفتم: بعد از اون چی؟                                    گفت: رهایی.
گفتم: از هنر بگو.                                       گفت: فقط سینما آن هم نوع هالیودیش!  
گفتم: از ورزش بگو!                               گفت: فقط فوتبال اون هم بایرن مونیخ
گفتم: دیگه چی؟                                   گفت: از تیپ باتیستوتا خوشم می یاد.
گفتم: بزرگترین آرزوت توی دنیا چیه؟   گفت : هجرت!
گفتم: از کجا به کجا؟                    گفت: از اینجا به اروپا یا آمریکا!
گفتم: هدفت؟                       گفت: عشق و حال
گفتم: تا کی؟                  گفت: تا ابد.

همه چیز دنیا به شکل حلقه است…آسمان گرد و مدور است ؛ شنیده ام که زمین هم گرد است، مثل یک توپ.

ستاره ها هم جملگی گرد و حلقوی هستند.
باد که تند شد به دور خود حلقه وار می چرخد...خورشید از طلوع تا غروب حلقه ای را می پیماید…
ماه هم همین کار را میکند.هر دو گرد و حلقوی هستند…حتی فصل ها نیز در جابه جایی خود یک دایره بزرگ میزنند...

و همیشه به جای نخست خود بر میگردند…

پرندگان آشیانشان را به شکل حلقه درست می کنند...رسمشان مشابه رسم ماست….
زندگی انسان از کودکی تا کودکی یک حلقه است.در هر چه قدرتی در حرکت باشد وضع به همین شکل است.[1]
بنابراین عشق  نیز یک حلقه  است، حلقه ای بی پایان.

محبت عظیمترین قدرت روی زمین است.وقتی درونتان از محبت لبریز شود، جهانتان درخشان و تابناک می شود.

همه چیز یعنی عشق، جوهر و ساختار ما عشق است.در کل کائنات هیچ چیز نیست الا عشق.

همه آدمیان تجلی عشق الهی هستند.ما در حلقه سحرآمیر عشق خدا گام بر میداریم و هم اکنون چون مغناطیسی الهی در برابر خیر و صلاح خود مقاومت ناپذیر هستیم.

*  *  * *

وقتی ميگه خدايا، جوابی نميشنوه، اما وقتی قهر ميکنه همه ی کاراش رديف ميشه.
خب اگه اينجوريه همه برن با خدا قهر کنن و حاجت بگيرن ديگه.درجوابش ميدونی چی بايد گفت ؟ فقط اينو ميشه گفت که : هر که در اين بزم مقربتر است جام بلا بيشترش می دهند.
نمی دونم اما خدا می گه : من هرکس رو بيشتر دوست داشته باشم بيشتر مبتلاش ميکنم.
بيشتر درد بهش می دم تا بياد در خونم و من صدای قشنگ يا الله يا الله اونو بشنوم.
بيشتر رنج بهش می دم تا بياد در خونم و من صدای دلنشين ناله هاش رو بشنوم.
اگه داری سختی می کشی خدا دوستت داره ؛ خدا داره نگات می کنه ؛ خدا داره بهت افتخار می کنه.

* * آنچه مي گويند بلاست، حلقه عشق خداست.**
و اگه دوستت نداشت می گفت :
حاجت اين بنده رو بديد بره که از صداش بدم مياد، ديگه نمی خوام صداشو بشنوم ، هر چه زودتر بهش بديد بره.
پس فکر نکن اگه خدا جوابتو نداد دوستت نداره ؛  برعکس ؛ عاشقته که بهت نمی ده، و اگر جوابتو داد فکر نکن که دوستت داره.

 دوباره دلم هوای تو را کرده ، رفیق!

هنوز که پنهانی ! اما من پیدای پیدایم .

تمام برگهای زردم ریخت . باد برگهایم را تا دور دست ها برد . تا هر جا که نشانی از قصه پاییز بود و برگ ... کوچه باغ از خاطرات سبز من ، زرد و سرخ و نارنجی شد . اما من هنوز از عریان شدن ، نمی ترسم .از این که بی تنپوش برگم ملالی ندارم . حالا می توانم بی هیچ نقابی خودم باشم . اصل اصل . بی روتوش . بی بزک شکوفه و برگ .

حالا سبکبارم ؛ مثل ابری سرگشته در آسمان ، کوله باری ندارم . در آسمان حیرانی ، نشانی از بی نشانم . از دورها شاید مثل ابری مسافر در حرکتم .

اما از نزدیک هیچ شکلی ندارم . سیال و رهایم .

امروز دیدم که چطور پاییز ، هرچه را که داشتم از من ربود، به من گفت کهنه ها باید بروند تا فرصتی برای جوانه زدن تازه ها باشد .

دوباره سلامت می کنم پاییز ، ای فصل بی قراری ! دوباره نگاهت می کنم . دقیق و آشنا . تو بخش پنهان منی . هویدا شو!

تو نغمه های نخوانده منی . مرا بخوان!

چرا وقتی که می آیی ، من این گونه بی تاب می شوم ، چه چیزی با فرود تو ، در من فرو می ریزد ، چرا از آوار برگهایم بر زمین نمی ترسم .چه امیدی در دلم بیدار می کنی که وقتی صدای خش خش برگهایم را زیر پای رهگذران بی خیال می شنوم ، اندوهی به دلم نمی نشیند .

صدای طوفان تو که شاخه های ذهنم را می تکاند و رویای بهار را تا دوردست ها می برد ، مرا به لرزه نمی اندازد . هیچ وحشتی از صدای رعد و برقت ندارم .

انگار حالا بعد از رها شدن از هر برگی ، که روزی وصله تنم بود ، احساس خوش آزادی می کنم . احساس همه جایی بودن و به هیچ جا تعلق نداشتن!

حالا خوب نگاه کن ! با من چه کرده ای ؟! من درختی عریانم .

می توانم در عریانی روحم ، زیبایی و جلال نیستی را ، بعد از رها شدن از هستی ، مشاهده کنم .

انگار همه برگهایم ، نقابی بودند تا حقیقت ژرف نیستی را بپوشانند . ناشناخته ها در حیطه نیستی ، منتظرند تا به شهود برسند .

مثل خالی یک کوزه که انتظارآب زلال را می کشد ، من هم تهی از نبودنم ، تا با تو لبریز شوم . با تو که مفهوم شفاف نیستی ، هستی .

پس رفیق ! در سکوت ، بشنو ! چه کسی با تو هر لحظه حرف می زند ! نیستی به حیات جاودانه اشاره می کند .

به زادگاه روح ! جایی که روزی وطن ما بود . همان جا که از غربت دوری از آن فضا ، گاه می نالیم و اشک می ریزیم .

اما هیاهوی دلبستگی ها و غوغای وابستگی ها ، تعلقات مادی و لنگرهای خاکی ، نمی گذارد تا به یادش بیاوریم .

من امروز در ابتدای فصل پاییز ، صدای پرنده مهاجر را شنیدم .

پرنده ای که با منقارش ، همه برگ هایم را چید . من به فرمان تو ، تسلیمم ، می دانم دوباره برگ های سبزم زاده خواهند شد و روح من تا کمال پرواز خواهد کرد و هرگز هیچ یک از برگهایم سمت زوال نخواهند رفت .

چرا که همه با هم ، همراه هر نفسی که می کشیم ، رشد می کنیم و به پیش می رویم .

نیستی ازنظر تو، یعنی چه ؟ چرا از شنیدن واژه مرگ ، همواره

در هراسیم . چرا این کلمه به ما احساس خالی شدن می دهد . مثل

این که برگی از فراز کوهی به اعماق دره ای عمیق ، فرو می افتد

. این خاطره مثل این تصویر ما را متوحش می کند ، چرا ؟!

بیا باهم نترسیم و به تصویر برگ نگاه کنیم .

برگ بر زمین می افتد و تو تصور می کنی که دیگر نیست ! در حالی که برگ به کام زمین فرو می رود و غذای خاک می شود ، تا خاک بتواند ریشه های گرسنه را تغذیه کند !

به جای برگی که از شاخه ای فرو می افتد، بهار دیگر برگ های بیشتری جوانه خواهند زد ، شاخه های کوتاه ، بلندتر خواهند شد و قامت درخت رشید تر!

اگر نیستی را ادراک نکنی،هستی بی معنا خواهد بود. این دو واژه ، در کنا هم معنا می گیرند . این یک اتصال مدام است و تو تصور می کنی بین بودن و نبودن ، مرزی هست ، در حالی که این دو با هم و در هم اند .

نیستی همان لحظه ای است که ریه های تو ، از اکسیژن تهی می شود و هستی همان دم که هوا را به ریه های تو ، جذب می کند .

تا ریه های تو دوباره خالی نشود ، از هوای تازه پر نخواهد شد . این عمل یعنی دم و بازدم ، به کمک هم هستی را ممتد کرده و به توازن می رساند. پس نیستی و هستی از هم جدا نیستند .

وقتی کسی می میرد به نظر من و تو ، او دیگر نیست .

در حالی که او همواره هست ، بلکه نوع حرکت او در هستی ، تغییر کرده است و این تغییر برای هستی بعد از موت ظاهری او لازم و ضروری است .

مرگ چون سایه ای همراه ماست . هر لحظه ما را لمس می کند . چه چیزی موجب ترس تو از مرگ می شود ؟!

شاید یکی از این موارد ، توجه به این نکته باشد که من و تو ، بیش از حد دلمشغولیم .

روح ما با نقاب های زیادی پوشانده شده ، طوری که به ما اجازه عریان شدن نمی دهد .

ما در روابط اجتماعی ، با جسم هایمان ارتباط برقرار می کنیم . دست های هم را می فشاریم . به یکدیگر لبخند می زنیم . ولی روح های ما از ایجاد ارتباط عاجزند.

روح در پی جذب منفعت یا دفع ضرری نیست ، روح به دنبال گمگشته می گردد ، نیمه پنهانی که از او ربوده شده . به دنبال عطر باغی است که از آن دور شده ، به دنبال طعم سیبی است که از خوردن آن منع شده است .

روح به دنبال عریان شدن است . به دنبال آزادی است . به دنبال یک تکه آسمان آبی است .

روح، نیازمند لمس نیستی ، در هستی است . هر لحظه مردن و دوباره زنده شدن، تا بتواند همیشه تازه بماند . شاد و با نشاط زندگی کند .

ما همگی در نیستی شناوریم . لنگرهایی که از جهل و نومیدی و ترس ، به پای روح خود بسته ایم ، نمی گذارد دراین دریای عظیم شنا کنیم . هر تعلقی سفر ما را به فراسو دشوارتر می کند . وقتی از مردن و نیستی ظاهری بترسی ، در واقع از هستی و زیستن هم می ترسی .

تو می دانی روزی برگ هایت خواهد ریخت و این به معنای نابودی نسیت به معنای شروعی دیگر در فصلی دیگر است . برای آن روز همواره آماده باش ! بدان که این سفر زیباست . مثل پروانه ای که پیله خود را رها می سازد و پرواز را تجربه می کند .

به یاد داشته باش ، برگ هایت همان وابستگی های تو هستند . از آنها دل بکن . همیشه آماده رها کردن همه چیزهایی که به ظاهر متعلق به توست باش .

اگر از قبل ، بی برگی را تجربه کنی ، هیچ از دست دادنی تو را مغموم نمی کند . چرا که می آموزی ، هیچ چیزی در عالم به ما تعلق ندارد . جز روح ما .

تو روح عریان ، از هویدا شدن نترس !

بدون هیچ نقابی مشاهده کن. هر نقابی راه رسیدن به وصل را طولانی تر می کند .

طبیعت به ما خواهد آموخت که چگونه نقابهایمان را یکی پس از دیگری ، رها کنیم . اما تو از پیش به سمت نیستی حرکت کن ، تا خالق هستی را بی نقاب مشاهده کنی .

مثل آیینه که پاداش شفافیت خودش را ، با انعکاس هر تصویری در درون خود خودش می گیرد.

روح جز عریانی ، تنپوش ندارد . بگذار رها شویم از هر دروغی که ما را از خودمان دور می کند .

از هر نیرنگ و ریایی ، که به سیمای پاک ما ، نقابی می زند . از هر رفتاری که نمی گذارد کودک درون ما ، خودش باشد . احساس کند و از ابرازکردن نترسد .

بگذار رها شویم از هر قاعده ای که شادی را در بند می کند .

زندگی را بدون لمس کردن ، تفسیر می کند . ترس ها ، سایه های نادانی اند . بگذار به دیدار سایه ها برویم . با یک چراغ که همان رهایی از وابستگی است .

آنوقت خواهی دید که تمام پیشکش ها را آن سوی ترس هایت به تو خواهند داد . آن سوی مرگ ، آن سوی نیستی . آن سوی رها شدن از هر قید مالکیتی !

در آن لحظات که فاصله ای بین بودن و نبودن نخواهد بود به یادم باش . زمانی که من برای فروریختن برگهایم ، گریه نکردم .

من به هیچ لحظه ای خیانت نکردم . همه لحظه هایم را زندگی کردم با این آگاهی که روزی این لحظه ها از من گرفته خواهد شد تا برای فصل دیگر، عریانی را لمس کنم . در آن زمانی که تو آگاهانه می بینی که داشته هایت را نداری ، رها شدن از هر مالکیتی ، والاترین شأن تو در هستی خواهد بود و باز در آن لحظه ها به یاد من باش که به تو گفتم : من یک درختم . درختی بی برگ و بار. نمی ترسم اگر پاییز ...[1]    

قرآن عزيز در آيه ۲۵ از سوره يونس می فر مايد: خداوند آدميان را به دارالسلام دعوت می کند.

دارالسلام همان محفل انس وعشق با خداست که بنده باورود به آن به آرامش می رسد ولذتی نصيب او می شود که با هيچ پاداشی برابر نيست.

در صحيفه النبي جلد سوم حديثي از روايت نبوي : « لا تعذبوا بعذاب الله » مردم را با عذاب خداوند نترسانيد و در امر به معروف هاي خود از محبت الهي سخن بگوييد ، و در واقع عاشق پروري كنيم زيرا عاشق گناه نمي كند ترسيده و هيچگاه به طرف گناه نمي رود . مثلاً اگر بگوييم ، اگر يك تار مويت پيدا شود تو را با آن آويزان مي كنند و جزء احاديث است و دُرست ممكن است خدا ببخشد اگر اين طوري بگوييد 2 روز الي 5 روز مي ترسد . شهوت قوه أي است كه بر همه چيز غلبه مي كند الا به عشق . شهوت بر پول ، مقام و ترس بر همه چيز غلبه مي كند الا بر عشق. « عاشق شويد تا بيمه شويد »

پس ما بايد از خدا بخواهيم که عاشق اوشويم وعاشقانه او را بندگی کنيم وشیفته عشقبازی وانس با او شويم ؛ چون در بندگی بدون عشق پاداش بهشت وجود دارد اما آرامش ولذتی که در عشق وانس با خداست نصيب بنده ای که عاشق خدا نيست نمی شود .

دعا كنيم عاشق محض شويم ، گناه كم ادعاي عاشقي ندارد .

قدم اول ، معرفت شناسي ، معشوق كيست ؟ و چگونه مي توان عاشق شد ؟

صبر وتلاش دو نشانه از نشانه های عاشق است . عاشق به خاطر معشوقش بر ناکامیها وناملایمات صبر می کند .

نشانه دیگر معشوق تلاش وعمل برای معشوق ودر راه معشوق است وهرکه تلاش وعملش بیشتر وبهتر است نشان از این دارد که عاشقتر است .

دیگر اینکه باید فقط خدا رو در نظر بگیرید

خداوند در حديث قدسی می فرمايد :

يا ابن آدم ،‌ کم تقول : الله الله ؛ و فی قلبک غير الله ؟!

و لسانک يذکر الله و تخاف غير الله و ترجو غير الله ؛ و لو غرفت الله ،‌لما اهمک غير الله .

ای فرزند آدم چقدر می گويی الله ! الله ! در حالی که در قلبت غير از الله است ؟!

و زبانت الله می گويد ، و تو از غير الله می ترسی و به غير خداوند اميد می بندی ؛‌ و اگر الله را می شناختی ، از غير خدا واهمه نمی داشتی و به غير او اهتمام نمی ورزيدی .

* * *

سالک کسی است  که در طول عمر خود تلاش می کند انگيزه های غير الهی زيادی را که در درونش وجود دارد به تدريج  محو کند وفقط يک انگيزه و آن هم خشنودی خدا در کارهايش بماند واينجاست که اخلاص او کامل می شود .

اخلاص یعنی هر کاری که انجام می دهی برای رضای خدا باشد ( غذا می خورم ، راه می روم ، صحبت می کنم قربه إلی الله)

خلوص ، دل انسان را به بزرگی آسمان کرده و تبدیل به خروش اقیانوس می کند .

اخلاص یعنی به حساب خدا واریز کردن و برداشت نکردن در دنیا.
نکته مقابل اخلاص ریا می باشد و ریا یعنی به حساب غیر خدا واریز نمودن و در دنیا مصرف کردن.
حال این اخلاص از فراز ایاک نعبد نتیجه می شود. اخلاص درس اخلاقی و عرفانی است که در قسمت ایاک نعبد تدریس می شود.

طی نماز در دو جا اشاره به اخلاص دارد :
1. در تکبره الاحرام نماز با گفتن الله و اکبر و بردن دستها تا کنار گوشها که این معنا را می رساند که خدایا غیر تو را در پشت سر ریختم و اکنون تویی که در مقابلم ایستاده ای .
2. در ایاک نعبد
گفتیم در اخلاص و در یک عمل و عبادت مخلصانه غیر خدا(ریا) وجود ندارد.
دین یعنی اول خود را کنار گذاشتن.
من, سلیقه من, دیدگاه من, نظر من, عقیده من, ... این من من کردنها در جامعه خسارت ببار می آورد.
دائم نگوییم من. من شیطان است. باید دید ، خدا چه می گوید.
دین یعنی خدا را دیدن و خود را ندیدن. خدا را دیدن و دیگری را ندیدن(در باب عمل)
گویا در باب عمل در روی زمین یکی انسان است و یکی هم ذات اقدس الهی و بس.
اخلاص یعنی فقط و فقط برای خدا و بخاطر خدا کاری را انجام دادن. اخلاص یعنی عملکردی که در آن غیر خدا حضور ندارد و آیینه عمل کاملا شفاف است.

سلام

امیدوارم خوب و خوش و شاد باشید

امروز می خوام درباره ی دوتا ذکر صحبت کنم ، ذکرهایی که معجزه می کنند .

نمی تونید باور کنید که این اذکار چقدر ثواب دارن ، تا چه حد حاجت میدن و چقدر عزیزن .

روایت است حضرت رسول (ص) فرمودند :در شب معراج چون به آسمان رسیدیم ، ملکی دیدم که هزار دست داشت و در هر دستی ، هزار انگشت و مشغول حساب کردن و شماره کردن با انگشتانش بود . از جبرئیل پرسیدم : این ملک کیست و چه چیز را حساب می کند ؟

جبرئیل گفت : این ملکی است که موکل بر دانه های باران است و حفظ می کند که چند قطره از آسمان بر زمین نازل شده است . پس من به آن ملک گفتم : آیا تو میدانی از زمانی که حق تعالی دنیا را خلق کرده است ، چند قطره باران از آسمان به زمین آمده است ؟ گفت : یا رسول الله ! قسم به آن خدایی که تو را به حق به سوی خلق فرستاده ، نه تنها می دانم که چند قطره از آسمان نازل شده ، بلکه به تفصیل می دانم که هر قطره در چه مکانی ریخته شده است .

حضرت فرمود : من از حفظ و تذکر او در حساب تعجب کردم . پس گفت : با رسول الله ! با این قدرت حفظ و تذکر که دارم ، قدرت حساب یک چیز را ندارم . گفتم : آن چیست ؟ گفت : هنگامی که قومی از امت تو در جایی حاضر می شوند و اسم تو نزد ایشان برده می شود و آنان بر تو صلوات می فرستند ، من قدرت ندارم ثواب آنها را شماره کنم .[1]

صلوات ، بهترین هدیه از طرف خداوند برای انسان است ، تحفه ای از بهشت است ، روح را جلا می دهد ، عطری است که دهان انسان را خوشبو می کند ، نوری در بهشت است ، نور پل صراط است ، شفیع انسان است ، موجب کمال نماز ، دعا و استجابت آن می شود ، موجب تقرب انسان است ، رمز دیدن پیامبر در خواب است ، سپری در مقابل آتش جهنم است ، برترین عمل در روز قیامت است ، آتش جهنم را خاموش می کند ، زینت نماز است ، بهترین داروی معنوی است .

حضرت محمد (ص) فرمود : هرکس هر روز هزار صلوات بر من فرستد از دنیا نخواهد رفت تا جای خود را در بهشت ببیند .

«اللهم صل علی محمد و آل محمد»

چون به ابراهيم خليل الرحمان برخورد از پشت‏سر صدا زد: اى محمد امت‏خود را از جانب من سلام برسان و به آنها بگو: بهشت آبش گوارا و خاكش پاك و پاكيزه و دشتهاى بسيارى خالى از درخت دارد و با ذكر جمله‏«سبحان الله و الحمد لله و لا اله الا الله و الله اكبر و لا حول و لا قوة الا بالله‏»درختى در آن دشتها غرس مى‏گردد، امت‏خود را دستور ده تا درخت در آن زمينها زياد غرس كنند.

شيخ طوسى(ره)در امالى از امام صادق(ع)از رسول خدا(ص)روايت كرده كه فرمود: در شب معراج چون داخل بهشت‏شدم قصرى از ياقوت سرخ ديدم كه از شدت درخشندگى و نورى كه داشت درون آن از بيرون ديده مى‏شد و دو قبه از در و زبرجد داشت از جبرئيل پرسيدم: اين قصر از كيست؟گفت: از آن كسى كه سخن پاك و پاكيزه گويد، و روزه را  پيوسته گيرد و اطعام طعام كند، و در شب هنگامى كه مردم در خوابند تهجد - و نماز شب - انجام دهد، على(ع)گويد: من به آن حضرت عرض كردم: آيا در ميان امت‏ شما كسى هست كه طاقت اين كار را داشته باشد؟ فرمود: هيچ مى‏دانى سخن پاك گفتن چيست؟عرض كردم: خدا و پيغمبر داناترند فرمود: كسى كه بگويد: «سبحان الله و الحمد لله و لا اله الا الله و الله اكبر»هيچ مى‏دانى ادامه روزه چگونه است؟گفتم: خدا و رسولش داناترند، فرمود: ماه صبر - يعنى ماه رمضان - را روزه گيرد و هيچ روز آن را افطار نكند و هيچ دانى اطعام طعام چيست؟گفتم: خدا و رسولش داناترند، فرمود: كسى كه براى عيال و نانخواران - خود (از راه مشروع)خوراكى تهيه كند كه آبروى ايشان را از مردم حفظ كند، و هيچ مى‏دانى تهجد در شب كه مردم خوابند چيست؟عرض كردم: خدا و رسولش داناترند، فرمود: كسى كه نخوابد تا نماز عشا آخر خود را بخواند ؛ در آن وقتى كه يهود و نصارى و مشركين مى‏خوابند .

سلام

ببیخشید که تاخیرم خیلی طول کشید .

راستش اصلا حوصله نداشتم .

الانم فقط اومدم از عزیزانی برام کامنت گذاشتند تشکر کنم و بگم شرمنده ایشالله جبران می کنم .

و یک سوال (خواهش می کنم خیلی جدی و عمیق به این سوال جواب بدید )

هدف شما از زندگی چیست ؟

یعنی شما الان برای رسیدن به چه هدفی زندگی می کنید ؟

ایا فقط مثلا کار خوب می کنید و زندگی روزمره ، تا مرگ بیاد سراعتون و مثلا برید بهشت ؟

 یا یه هدف داری ؟

اونو میخوام بگی

خیلی ممنون

بعد از رسیدن روز حساب و حساب رسی ، چه اتفاقی در دنیا خواهد افتاد ؟

روزی یکی از صحابی امام علی (ع) از ایشان این سوال را می پرسد . امام علی (ع) می فرمایند :« موجودات دیگری روی زمین زندگی خواهند کرد و مانند انسان روز حسابی خواهند داشت .»

 صحابی پرسید« بعد از آن چه می شود ؟»  .

امام فرمودند :« باز هم موجودات تازه ای بوجود خواهند آمد .»

 باز صحابی پرسد :«بعد از آن چه ؟» . امام علی (ع) فرمودند : اگر تا صبح این سوال را از بپرسی می گویم باز هم قوم جدیدی آفریده خواهند شد .

***

همچنین روایت است که قبل از ما جنیان بر روی زمین می زیستند و بعد روز جزای آنها انسان بوجود امد ونیز ما

هفتمین نسل هستیم و قبل جنیان شش نسل زندگی کرده و بعد از ما نیز زندگی خواهند کرد  .

ونیز وقتی خدا انسان را آفرید فرشتگان گفتند:« می خواهی کسی را بیافرینی که بر روی زمین خونریزی و فساد ایجاد کند ؟ »

از این نکته می توان برداشت کرد که قبل از انسان اقوامی روی زمین زندگی کردند و فساد و خونریزی در آن ایجاد

کردند .

***

وقتی ابلیس از اطاعت امر خدا امتنا کرد . خداوند فرمود :« اخرج منها فانک رجیم»

شیطان معترضانه گفت : مگر تو خدای عادل نیست پس پاداش اعمال من باطل خواهد شد ؟

خداوند فرمود : هرچه پاداش دنیوی می خواهی طلب کن .ابلیس ابتدا زندگی تا روز قیامت و سپس تسلط بر ذریه آدم و نفوذ در رگ و پی او را خواست و خداوند به او عطا فرمود .

سپس چیزی فراتر خواست و خداوند فرمود : « من سینه آنها را جولانگاه تو قرار دادم »  

و شیطان به این مقدار اکتفا کرد و

 گفت : به عزتت سوگند تمام انسانها را گمراه خواهم کرد مگر بندگانی را که برای خود  خالص گدانیدی .

چرا سگ نجس است ؟ و چرا با تمام حیوانات وحشی خصومت و جدال دارد ؟

خداوند سگ را از بزاق دهان ابلیس آفرید . هنگامیکه خداوند ادم و حوا را بر زمین فرود آورد به هیئت دو جوجه بودند که از ترس به خود می لرزیدند .

آنگاه ابلیس به نزد حیوانات درنده رفت و گفت : هم اکنون دو جوجه بزرگ و لذیذ از آسمان به زمین افتادند .

حیوانات درنده زوزه کشان از پس ابلیس حرکت کردند .

در این هنگام بر اثر تعجیلی که در صحبتهایش پیش آمده بود از کنار دهانش بزاقی به روی زمین افتاد

 و خداوند تعال از آن بزاق  دو سگ مادینه و نرینه را خلق فرمود و

آنها به حفاظت از جان ادم و حوا برخاسته و درندگان را از اندو دور می کردند  .

به همین علت است که میان سگ و حیوانات وحشی همواره جدال است و سگ به انسان وفادار است .

چرا شراب بر انسان حرام است ؟

بعد از رحلت آدم (ع) ابلیس بر پای درخت انگور و خرما پیشاب انداخت  و بدین خاطر است که بعد از تخمیر از آنها بوی نامطبوعی به مشام می رسد و خداوند نیز هر شراب مست کننده ای را برای انسان حرام ساخت ،

 چرا که مایع جریان یافته در آنها همان ادرار ابلیس  ملعون است .

« دوستت دارم »

    * * *

لطفا به گیرنده هاتون دست نزنید !!!

اشکال از مونیتورتون نیست ؛ نه ، اشتباه نیامدید ، اینجا یه وبلاگ عشق و عاشقی نیست .

اینجا ی وبلاگ عرفانیه ! ، اما مگه عرفان بدونه عشق هم میشه ؟ ، مگه انسان بدون عشق هم میتونه زندگی کنه ؟

مگه میشه عاشق نبود و از خدا گفت ، با خدا گفت ؛ اصلا اساس آفرینش عشقه .

می خوام بگم هدف میتونه کلمات رو توجیح کنه .

خدایا  « دوستت دارم » . بخاطر همه نعمتهایی که به ما دادی نه ، به خاطر این همه لطف و کرامتت نه ، به خاطر

بخشندگی و بخشایندگیت نه ، فقط به خاطر عشقی که به من دادی .

عشقی که روشنی قلبم ، گرمی وجودم  ، روشنای چشمم شد .

خدایا با صراحت می گم : من در کلبه ی حقیرانه ی خود چیزی دارم که تو در عرش کبریایی نداری ؛ من همچو تویی دارم و تو همچو خودت نداری .

قلب کانون وجود آدمی و مقدس ترین حرم عالم هستی است .

کسی که تو قلب آدم جا داره یعنی خیلی مقامش بالا ست .

اگر ادم کسی رو خیلی دوست داشته باشه  و خیلی دلش براش تنگ شده باشه ،

ولی اون نخواد ادم رو ببینه ، ادم چه کار کنه ؟

پیشنهاد و انتقادات خود را ارائه دهید ، حتی شما دوست عزیز!!!

خبر جالب  حتما بخونيد!!!

جالب  حتما بخونيد!!!

تفکر کنيد!!!